მოსაზრება სოხუმიდან: ქართული ბენზინი აფხაზეთში? საჭიროების შემთხვევაში, შესაძლებელია
ქართული ბენზინი აფხაზეთში
რუსულ ნავთობგადამამუშავებელ ქარხნებზე უკრაინული დრონების თავდასხმების ერთ-ერთი ირიბი შედეგი აფხაზეთში საწვავის კრიზისი გახდა, რადგან ბოლო წლებში აფხაზეთი ბენზინს რუსეთიდან ყიდულობდა.
ორთვიანი კრიზისის შემდეგ აფხაზეთმა ბენზინის საქართველოდან შეძენა გადაწყვიტა. გადაუჭრელი კონფლიქტის ფონზე, ეს საკმაოდ „ექსტრავაგანტული“, მაგრამ, ამავე დროს, ერთადერთი შესაძლო გამოსავალი აღმოჩნდა.
აფხაზური გამოცემა „ჩეგემსკაია პრავდას“ რედაქტორი ინალ ხაშიგი თავის ბლოგში განიხილავს, შეუძლია თუ არა აფხაზეთს საქართველოსთან ვაჭრობა.
ინალ ხაშიგი: “აფხაზეთი უკვე ორი კვირაა ბენზინის დეფიციტს განიცდის. ქვეყანაში პრაქტიკულად საწვავი აღარ არის. მთავრობის წარმომადგენლების დარწმუნებამ, რომ სიტუაცია კონტროლს ექვემდებარება და რესპუბლიკაში ბენზინის ახალი პარტია მალე ჩამოვა, საზოგადოებაში განწყობის დამშვიდება ვერ შეძლო; პირიქით, პესიმიზმის დონე კიდევ უფრო გაზარდა. ბენზინგასამართ სადგურებთან რიგები ჰორიზონტს გასცდა.
შემდეგ კი ბენზინი მოულოდნელი წყაროდან, საქართველოდან მოვიდა.
თბილისი აცხადებს, რომ მთავრობას ამასთან არაფერი აქვს საერთო და რომ ეს ყველაფერი კერძო საქმეა. სოხუმი, თავის მხრივ, აცხადებს, რომ როდესაც ქვეყანაში საწვავის დეფიციტია, ის საქართველოდან ტანკერების შემოყვანას ხელს არ შეუშლის. უფრო მეტიც, ასეთი ეკონომიკური კონტაქტები ადრეც არსებობდა: მკაცრ 1990-იან წლებში ჩვენ ქართველებს შედარებით იაფი საწვავით ვამარაგებდით.
საწვავის ამ კონკრეტულმა სიტუაციამ კიდევ ერთხელ წამოჭრა მარადიული აფხაზური კითხვა: ვაჭრობა მტრულ სახელმწიფოსთან თუ არა?
ჩემთვის ყველაფერი საკმაოდ აშკარაა: თუ ქვეყნისთვის, მისი ეკონომიკისა და მოქალაქეების კეთილდღეობისთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი საჭიროება არსებობს, ასეთი სახის თანამშრომლობა გამართლებულია. სოხუმი ომისშემდგომი წლების განმავლობაში თბილისთან ენერგეტიკის სექტორში თანამშრომლობდა და ამით არავინ განაწყენებულა, რადგან ალტერნატივა არ არსებობდა. ეს თანამშრომლობა სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია როგორც აფხაზეთისთვის, ასევე საქართველოსთვის.
ახლა კი, როდესაც მთელი აფხაზეთი და მასთან ერთად ქვეყნის ეკონომიკა ბენზინის ნაკლებობის გამო შეჩერებულია, ქართველებისგან საწვავის ყიდვაზე უარის თქმა აშკარა პოზირებად მეჩვენება.
სხვათა შორის, მთავრობის არგუმენტი, რომ აფხაზეთი აქტიურად ყიდდა ბენზინს საქართველოსთვის 1990-იან წლებში, ჩემთვის საკმაოდ მართებულია. იმ დროს ომით განადგურებული აფხაზეთი მკაცრი ბლოკადის ქვეშ იმყოფებოდა: რუსეთი, ბორის ელცინის მეთაურობით, ყველა მხრიდან ალყაში გვაქცევდა. არაფრის იმპორტი ან ექსპორტი არ შეიძლებოდა. ერთადერთი, რაც დაშვებული იყო, მანდარინის ეტლებით საზღვარზე გადატანა იყო, ხოლო აფხაზი ქალები წვევის ცხოველებად მსახურობდნენ.
მწირი აფხაზური ბიუჯეტი ყალიბდებოდა თურქეთში ხე-ტყისა და ჯართის გაყიდვით, ასევე საქართველოში საწვავის კონტრაბანდით.
ეს უკანასკნელი დიდი რისკებითა და სიცოცხლის დანაკარგებით იყო სავსე, რადგან საწვავის ტანკერები საქართველოს საზღვრისკენ მაშინდელი არეულ-დარეული გალის რაიონის გავლით მიემართებოდნენ. თუმცა, ხაზინისთვის ფულის შემოტანის სხვა გზა პრაქტიკულად არ არსებობდა. ეს მცირე შემოსავალი მაშინ აფხაზეთს გადარჩენაში დაეხმარა.
და დიახ, ჩვენ მაშინ საქართველოსთან ვვაჭრობდით, რადგან ეს აუცილებელი იყო.
და ახლაც გვჭირდება ამის გაკეთება, რათა ქვეყანა საწვავის კრიზისისგან დავიცვათ.
ასევე საპასუხისმგებლო ნაბიჯები უნდა გადაიდგას მომავალშიც, მაშინაც კი, თუ ისინი დამკვიდრებულ დოგმას ეწინააღმდეგება. ხისტი დოგმა არ არის საუკეთესო გზამკვლევი მოქმედებისთვის ისეთ კრიზისებში, როგორიც ახლაა.”
პუბლიკაციებში გამოყენებული ტოპონიმები და ტერმინოლოგია, აგრეთვე მათში გამოთქმული მოსაზრებები და შეხედულებები, ყოველთვის არ ასახავს გამომცემლის შეხედულებებსა და პოზიციას
