ირაკლი კობახიძე: მიგრაცია ერთ-ერთი საკითხია, რომელიც ქართულ საზოგადოებას განსაკუთრებულად აწუხებს
არალეგალური მიგრაცია
“ქართული ოცნების” პრემიერ-მინისტრმა, ირაკლი კობახიძემ ვიდეომიმართვაში განაცხადა, რომ მიგრაცია ერთ-ერთი მთავარი საკითხია, რომელიც ქართულ საზოგადოებას “განსაკუთრებულად აწუხებს“ და დააანონსა მიგრაციული პოლიტიკის გამკაცრება.
მისი თქმით, მთავრობა გააძლიერებს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიგრაციის დეპარტამენტს და რამდენიმე წელიწადში ქვეყანას “სრულად გაათავისუფლებს არალეგალი მიგრანტებისგან“.
განცხადებაში კობახიძემ ასევე წარმოადგინა ოფიციალური სტატისტიკა უცხოელთა რაოდენობისა და მათი ეკონომიკური წვლილის შესახებ, ამავდროულად ხაზი გაუსვა ეროვნული და რელიგიური იდენტობის დაცვის აუცილებლობას.
ოფიციალური მონაცემები და “სპეკულაციები“
კობახიძის თქმით, მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის პირველადი მონაცემებით, საქართველოს მოსახლეობა 3,914,000-ს შეადგენს, საიდანაც უცხოელები მაქსიმუმ 257,000 — ანუ 6.6%-ია. ეს მაჩვენებელი მოიცავს როგორც ლეგალურად, ისე არალეგალურად მყოფ პირებს.
პრემიერის განცხადებით, საზღვრის კვეთის მონაცემებზე დაყრდნობით, საქართველოში მყოფი უცხოელების დაახლოებით 70% პოსტსაბჭოთა და ევროკავშირის ქვეყნების, ასევე აშშ-ისა და ისრაელის მოქალაქეები არიან. მათ შორის, სულ მცირე 40,000 საქართველოს ყოფილი მოქალაქე ან ქართული გვარის მქონეა.
თურქეთისა და ირანის მოქალაქეების წილი, კობახიძის თქმით, მოსახლეობის 0.7%-ს არ აღემატება, რაც, მისი შეფასებით, “გავრცელებულ სპეკულაციებს“ ეწინააღმდეგება.
განცხადებაში განსაკუთრებული აქცენტი გაკეთდა იმაზე, რომ სპარსეთის ყურის ქვეყნებიდან, მათ შორის არაბთა გაერთიანებული საემიროებიდან, საუდის არაბეთიდან და ქუვეითიდან, მიგრანტების რაოდენობა უმნიშვნელოა.
უცხოელი სტუდენტები და ეკონომიკა
ირაკლი კობახიძის თანახმად, საქართველოში 37,000 უცხოელი სტუდენტი სწავლობს, რომელთა უმრავლესობა ინდოეთის მოქალაქეა. მისივე განმარტებით, “მნიშვნელოვანი წარმომადგენლობა” ჰყავთ იორდანიას, ისრაელს, სუდანს, პაკისტანს, დიდ ბრიტანეთსა და ეგვიპტეს.
ოფიციალური მონაცემებით, ერთი უცხოელი სტუდენტი წლიურად საშუალოდ 15,500 ლარს იხდის სწავლის საფასურს და დამატებით 16,300 ლარს ხარჯავს ქვეყანაში. ჯამში, მათი წვლილი საქართველოს ეკონომიკაში დაახლოებით 1.2 მილიარდ ლარს აღწევს, რაც, პრემიერის განცხადებით, ბიუჯეტში წლიურად დაახლოებით 300 მილიონ ლარს ნიშნავს და 10,000-ზე მეტ სამუშაო ადგილს ქმნის.
კობახიძის თქმით, უცხოელი სტუდენტები ქვეყნის დემოგრაფიულ სურათზე გავლენას არ ახდენენ, რადგან “დიპლომის აღებისთანავე ტოვებენ საქართველოს“.
გამკაცრებული პოლიტიკა და დეპორტაციის გეგმები
მიუხედავად იმისა, რომ კობახიძის შეფასებით, არსებული ვითარება “არ არის ისეთი, როგორც ამას ზოგიერთი პოლიტიკოსი ამტკიცებს“, მან აღიარა, რომ საიმიგრაციო პოლიტიკაში “ბევრი რამაა დასახვეწი“.
მისი თქმით, შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიგრაციის დეპარტამენტმა გასული ერთი წლის განმავლობაში უფრო მეტი არალეგალი მიგრანტი გააძევა, ვიდრე წინა ათ წელიწადში ჯამურად. ამჟამად, მთავრობის მონაცემებით, საქართველოში 20,000-ზე მეტი არალეგალი მიგრანტი იმყოფება.
კობახიძემ ასევე აღნიშნა, რომ 1 მარტიდან უცხოელთა შრომითი საქმიანობა კანონით მნიშვნელოვნად იზღუდება და მთავრობა იღებს სრულ პასუხისმგებლობას ამ რეგულაციების აღსრულებაზე. მან გაიხსენა 2017 წლის საკონსტიტუციო ცვლილებაც, რომლითაც უცხოელებზე სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის გასხვისება აიკრძალა.
პრემიერის გზავნილის მნიშვნელოვანი ნაწილი ეხებოდა ეროვნული და რელიგიური იდენტობის დაცვას, რასაც მან “უმთავრესი ეროვნული ამოცანა“ უწოდა.
კონტექსტი
მიგრაციის საკითხი საქართველოში ბოლო წლებში განსაკუთრებით გამწვავდა, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც ქვეყანამ ვიზალიბერალიზაცია მიიღო ევროკავშირთან და პარალელურად გაიზარდა როგორც ემიგრაცია, ისე იმიგრაცია.
2022 წლის შემდეგ, რუსეთის მიერ უკრაინაში ომის დაწყების ფონზე, საქართველოში დროებით საცხოვრებლად გადავიდა ათიათასობით რუსეთის მოქალაქე, რაც შიდა პოლიტიკურ დისკუსიაში მნიშვნელოვან თემად იქცა. მიგრაციის საკითხი ხშირად უკავშირდება ეკონომიკურ კონკურენციას, შრომით ბაზარსა და კულტურულ იდენტობას.
საქართველოს მმართველი პარტია “ქართული ოცნება” მიგრაციის თემას სულ უფრო ხშირად აყენებს ეროვნული უსაფრთხოებისა და იდენტობის კონტექსტში. ამავდროულად, ქვეყანა ფორმალურად ინარჩუნებს ევროკავშირში ინტეგრაციის კურსს და 2023 წელს მიიღო ევროკავშირის კანდიდატის სტატუსი.
ამ ფონზე, მიგრაციული პოლიტიკის გამკაცრება ერთდროულად შეიძლება განიხილებოდეს როგორც შიდა პოლიტიკური სიგნალი საზოგადოებისთვის, ისე მცდელობა, დააბალანსოს ეკონომიკური ინტერესები და დემოგრაფიული თუ იდენტობის საკითხები.
