Այնուհետև քննարկման թեման եղել է ադրբեջանցի ազգի աննախադեպ հանդուրժողականությունն, ինչպես նաև չարի բազմացումն աշխարհում, ինչի համար Պապն ափսոսանք է հայտնել:
Հասարակություն
Ինչ վերաբերում է լայն հանրությանն, ապա այն Պապի այցին սառը վերաբերվեց: Մուսուլմանների շրջանում (որոնք Ադրբեջանում բնականաբար մեծամասնություն են կազմում), գերակշռում էր «Իսկ մեզ դրանից ի՞նչ» տրամադրությունը: Սոցցանցերում կատակում էին. «Պապին բերել են, որ ասի, թե ով է մեզ թուղթուգիր արել»: Ինչ-որ մեկն ակնարկում էր հին ձեռագրերի վերականգնման նախագիծը, որի շրջանակում Ադրբեջանի առաջին տիկնոջ գլխավորած Հեյդար Ալիևի հիմնադրամն օգնել է Վատիկանին 2014թ-ին. «Այս այցից հետո մի քանի միլիարդի էլ մի այլ հին կաթոլիկ սպասք կվերանորոգեն, և այս ամենը ադրբեջանցի հարկատուի հաշվին»:
Բնականաբար, նրանք, ովքեր ներկա են եղել պատարագին, բոլորովին այլ տպավորություններ ունեն. «Այսօր Ֆրանցիսկոս պապն ինձ օծեց սուրբ ջրով և երեք անգամ կողքովս պարզած ձեռքի հեռավորության վրա անցավ: Ես իրոք չէի սպասում, որ պատարագից հետո այսպիսի անկրկնելի զգացողություն կունենամ, իսկ ես այն ունեմ, որքան էլ դա տարօրինակ լինի»:
Կաթոլիկ, ինչպես նաև այլ կրոնական համայքների (ուղղափառ, հրեական) ներկայացուցիչները պարբերաբար շնորհակալություն են հայտնում Ադրբեջանի կառավարությանը բոլոր կրոնների խաղաղ գոյակցության և որևէ խտրականության բացակայության համար:
Սակայն ադրբեջական հասարակութան հանդուրժողականությունը չի նշանակում իսլամից զատ այլ կրոնների գործերի հանդեպ ակտիվ հետաքրքրություն: Այդ մասին է խոսում, օրինակ, այդ ընդհանուր միտքն արտահայտած Գյունդուզ Աղաևի ծաղրանկարը, որտեղ ոստիկանությունը ադրբեջանցիներին «քշում է» Պապին դիմավորելու:
«- Պապն է ժամանել: Բոլորդ՝ նրան դիմավորելու, պաստա՛ռը վերցրեք: — Շեֆ, բայց մենք մուսուլման ենք… — Հմ, ի՞նչ տարբերություն: Վաղը Դալայ Լաման է գալու, նույնպես գնալու եք»: