«Էս պարկուճը ոչ թե սպանող է, ագրեսիայի կծիկ է, այլ գեղեցկություն, որը պետք է զարդարե գեղեցիկին՝ կնոջը», - ասում է վարպետը" />

Զենքից` զարդեր: Ով և ինչու է դրանք պատրաստում

«Էս պարկուճը ոչ թե սպանող է, ագրեսիայի կծիկ է, այլ գեղեցկություն, որը պետք է զարդարե գեղեցիկին՝ կնոջը», - ասում է վարպետը

Զենքի վերափոխված հաղորդագրությունը

«Ես ուզեցել եմ, օր պարկուճի միջից հանեմ ագրեսիան, դրա էներգիան եմ փոխել: Էս պարկուճը ոչ թե սպանող է, ագրեսիայի կծիկ է, այլ գեղեցկություն, որը պետք է զարդարե գեղեցիկին՝ կնոջը»,- ասում է գյումրեցի նկարիչ Արտակ Թադևոսյանը:

Զենքը զարդի փոխակերպելու միտքը գնահատվեց և սիրվեց նորաձևությանը հետևող կանանց կողմից: Նկարիչը երկար ճանապարհ է անցել ու հենց իր կնոջ օգնությամբ կարողացել զենքն «արդուկել» ու զարդ դարձնել:

Ծնվում է հնար, երբ չկա այլևս ճար

Արտակ Թադևոսյանը կնոջ՝ Հայարփի Գևորգյանի հետ ապրում է Գյումրիում: Արտակը մի քանի տարի արտագնա աշխատանքի է մեկնել Ռուսաստան, նկարել ու ձևավորել տարբեր տներ:

«Ընտանիքին տեր է պետք, էրեխուն` կողքին ապրող հեր»,- այս ներքին պահանջով վերադարձել է, բայց երկար ժամանակ ամուսիններով չեն կարողացել աշխատանք գտնել Հայաստանի երկրորդ քաղաքում:

Երբ հնար ու հեռանկար չէր մնացել ու մնում էր հավաքել ճամպրուկներն ու արդեն ընտանիքով մեկնել օտար ափեր, նոր ստեղծագործական գաղափարներ առաջացան: Հայարփին սկսեց տիկնիկներ հյուսել, իսկ Արտակը՝ պղնձալարեր ոլորել ու զարդեր պատրաստել:

600 երանգ վեց գույնից՝ ինչպես են Երևանում գորգեր ստեղծում ու վերականգնում

Երևանի անհայտ արձանները՝ լուսանկարներով

«Արտակի զարդերը սկսեցին զարգանալ, սիրուն տեսքի եկան, տարբեր քարեր էլ էր համադրում, հետո ոգևորությունը մեծացավ՝ սկսեցինք կամաց-կամաց վաճառել մեր գործերը»,- պատմում է Հայարփին:

Արտակն էլ հիշում է, թե ինչպես մի օր, երբ զբոսնում էին քաղաքի մերձակայքում՝ զորավարժություններից հետո գետնին թափված պարկուճներ տեսան: Բերեցին տուն ու որոշեցին զարդ պատրաստել: Հետաքրքրությունն ու նորը ստեղծելու ձգտումն այնքան մեծացավ, որ դարձավ աշխատանք ու նաև իր անունը ստացավ՝ ՀայԱր /Հայարփի և Արտակ/ զարդեր, որոնք այժմ ճանաչելի են Գյումրիում:

Արտակը սկսում է պարկուճները, փամփուշտները, արկերի մնացորդները վերաձևելով դարձնել օղեր, մատանիներ, թևնոցներ ու կախազարդեր: Ի դեպ, առանց ոսկերչական գործիքների, բացառապես ինքնաշեն գործիքներով է պատրաստում, այն ամենով, ինչ կա ձեռքի տակ՝ տան նկուղում տաքացնելով, ճկելով ու կտրատելով զենքի տարբեր մասերը:

Զարդի հարմարության ու կանանց նախընտրությունների հարցում օգնում է կինը՝ Հայարփին: Բայց նախշերն ինքն է ընտրում, չվնասելով ու չխաթարելով դրանց նախնական տեսքն ու սիմվոլների իմաստը:

«Կօգտագործեմ տարբեր նախշեր: Մանրանկարչությունից շատ կօգտվիմ՝ արմեներենի մասնիկներ, սանսկրիտական սիմվոլներ: Մատենադարանում ուսումնասիրում եմ ամեն մի գիծ, տարբեր ձևաչափերով կփորձեմ զարգացնել գործս: Ճիշտ է, սարքածս բիժու է, բայց անընդհատ կզարգացնեմ: Ընձի համար կարևոր է, օր ամեն մի աշխատանք մեկ օրինակից եղնի, թեկուզ օղերը իրար նման չլինեն՝ իրանց բնույթով, էներգիայով»,- բացատրում է զարդագործը:

«HayAr» զարդերը Ֆրանսիայում

«Եղեռն ապրած մարդիկ են, բայց բռնություն չեն կրում իրենց մեջ, զենքը, որը մահ է սփռում, հայի ձեռքով դարձել է զարդ, արվեստի գործ»,- Արտակի խոսքով, այս կերպ են գնահատել իր աշխատանքների գաղափարը Ֆրանսիայում:

Ֆրանսիայի Բաքարա քաղաքի Pole Bijou ցուցասրահում առաջին աշխարհամարտի ավարտի 100-ամյակին նվիրված ցուցադրություն է բացվել ամիսներ առաջ: Այն կոչվում է «Պատերազմում» և դեռ գործում է: 43 երկրի 550 արվեստագետի գործերից ընտրել են 14 մասնակցի, այդ թվում՝ Արտակ Թադևոսյանի աշխատանքները:

«Շատ հետաքրքիր աշխատանքներ կային, Սառա Շահագի գործերն էր տպավորիչ, նա պաղեստինցի կալանավորների համարանիշները հավաքել էր ու վզնոց էր սարքել: Ցուցադրված էին գործեր, որոնք երկու հակառակորդ՝ գերմանացիների ու ֆրանսիացիների խրամատներում էր պատրաստված ու էն ժամանակներից է հասել մեզ, հետաքրքիր էր բելգիացի հայտնի արվեստագետ Վուրգեն Հերմանի աշխատանքը՝ վզնոց էր մեկ պարկուճով: Ու նման մարդկանց մեջ ընտրված լինելը, արդեն հաղթանակ էր»,- պատմում է Արտակը:

Նա ստացել է մեկ այլ ցուցահանդեսի մասնակցելու հրավեր ևս՝ Ֆրանսիայի Մեց քաղաքի «Բոթեքա» ցուցասրահում: Նա ընդունել է հրավերը, բայց իր երազանքն ավելի մեծ է: Ցանկանում է ցուցահանդեսներ կազմակերպել այն երկրներում ու տարածաշրջաններում, որտեղ կա կոնֆլիկտ, այդ թվում Արցախում.

«Ճիշտ է, դու փոքր մարդ ես, օր կռնանաս ինչ-որ բան փոխել, բայց նաև քու էդ ձևաչափիդ մեջ կփորձես ազդել, գոնե. մե տեղմ զգաստացնալ: Դու չես կռնա մեծ հույսեր ունենաս, բայց կփորձես, օր բռնություն չեղնի, ու էդ խաղաղության կոչը ավելի շատ տարածես»:

Զարդերը «հումքը» ամուսիններն էլ չեն փնտրում զորավարժությունների տարածքում: Հիմա այն նրանց տրամադրում են ծանոթ-անծանոթները, որսորդներն ու ոստիկանները՝ օգնելով զենքից զարդ քամող նկարչին շատերին հասցնել խաղաղության իր կոչը:


Կարդալ ավելին JAMnews-ում