Պատմություններ բիզնեսի, երկրի և մարդկանց մասին" />

«Այստեղ բյուրոկրատիա չկա ոչ մի մակարդակում»: Վրաստան տեղափոխված ռուսաստանցիների պատմությունները

Պատմություններ բիզնեսի, երկրի և մարդկանց մասին

Վերջին 6 տարում Վրաստանի քաղաքացիություն է ստացել ավելի քան 32 հազար մարդ: Նրանցից մոտ 20 հազարը ռուսաստանցի են, որոնցից շատերը հաջողությամբ բիզնես են անում Վրաստանում:

«Նովայա գազետան» մի քանի պատմություն է հրապարակել, որոնցում հերոսները պատմում են, թե ինչպես է ստացվել իրենց տեղափոխությունը:

Նյութի ամբողջական տարբերակը՝ «Նովայա գազետայի» կայքում

Վլադիսլավ Զուբով. «Ինձնից առաջ այստեղ «Ճաճա» անվանումով ոչ մի հաստատություն չկար»

Վլադիսլավ Զուբով, Chacha Time սրճարանների ցանցի տեր: Լուսանկարը՝ արխիվից

“Ես Մոսկվայից Վրաստան եմ տեղափոխվել 2015թ-ին Ռուսաստանում կատարվող իրադարձությունների հետ ընդհանուր անհամաձայնության պատճառով: Վրացիները շատ զիլ բաներ են արել, կոռուպցիան տապալված է, օրինակ: Ես խնայողություններ ունեի, և ճաճա-բար բացեցի սկզբից Բաթումում, երկրորդն արդեն՝ Թբիլիսիում:

Այստեղ շատ հետաքրքիր խմիչքներ կան, բայց ոչ ոք դրանցով չէր զբաղվում: Պատկերացնո՞ւմ եք, իմ բարից առաջ Վրաստանում ոչ մի սրճարան չկար «Ճաճա անունով»: Շուկայում տնական ճաճայի մեկ լիտրը 6 լարի է (2,5 դոլար): Խմելիս չես մեռնի, բայց առավոտյան վատ ինքնազգացողություն կունենաս: Իսկ մեզ մոտ խմիչքի 50 գրամը նվազագույնը 4 լարի (1,5 դոլար) է: Բայց դա բարձր մակարդակի խմիչք է, որը մրցակցում է ցանկացած իտալական, պերուական և այլ երկրի իր «ազգակիցների» հետ:

Սկզբում ես շատ էի ամաչում, երբ ինձ մոտ վրացիներ էին գալիս՝ գինու սրճարանների տերեր: Ասում էի. «Տղաներ, կներեք, որ քիթս խոթում եմ ձեր ավանդականի մեջ»: Ինձ պատասխանում էին. «Դե լավ, եղբայր, մենք ընդհանրապես չենք հասկանում, թե դու դա ինչպես ես անում»: Զարմանում էին, թե ինչպես եմ ես ճաճայի նրբերանգներ և տոներ տարբերում: Ծանոթ շատ վրացիներ, բանկի աշխատակիցներ, ապահովված մարդիկ ասում էին. «Մեզ համար վիրավորական է, որ դա մենք չենք արել, չէ՞ որ դա մեր հարազատ խմիչքն է, բայց մեզ համար շատ հաճելի է այն, թե ինչպես ես դու դա անում»: Ես զբաղվում եմ ազգային վրացական ապրանքի զարգացմամբ: Ես չեմ փորձում ինձնից ինչ-որ բաներ ավելացնել:

Ճաճան ընկալում են ինչպես ցանկացած այլ ինքնաթոր օղի: Իսկ ես ցույց եմ տալիս, որ դա զարմանալի խմիչք է, դրանից մշակույթ եմ սարքում: Երբեմն էքսպատներն իրեն վրացի հյուրերին են բերում, նրանք իրենց դեմքն են ծամածռում, հետո ես նրանց համար դասախոսություն եմ կարդում, և նրանք մեղմանում են:

Մինչև 2015թ-ը Վրաստան էին մեկնում ճանապարհորդներ, որոնք հեռուստացույցի պրոպագանդայի զոհ չէին, ավելի գիտակից անձինք էին: Երեք տարում երկրի մթնոլորտը փոխվեց. ամորֆության աճն ակնհայտ է”:

Քսենյա Իվանովնա. «Թվում է, թե մենք նույն խմորից ենք, բայց իրականում՝ ոչ»

Քսենյա Իվանովնան կադրային գործակալության տեր է: Լուսանկարն՝ արխիվից

“Ես մեկ ութերորդ մասով վրացի եմ, սակայն առաջին անգամ այստեղ եկել եմ գիտակից տարիքում. ապագա ամուսնուս հետ դահուկասահքի էինք եկել: Վրաստանում հարսանիք արեցինք, հաճախ էինք գալիս հանգստանալու: Մի պահ հասկացա. ինչո՞ւ ենք մեկնում այստեղից, եթե մեզ այդքան լավ ենք զգում այստեղ:

HR-ի հետ կապված մի բան անելու գաղափարն արագ ծնվեց. ես կրթությամբ հոգեբան եմ, Մոսկվայում նույնպես զբաղվել եմ անձնակազմի գնահատումով: Վրաստանն այնպիսի երկիր է, որտեղ ամեն ինչ ծանոթությամբ է, անգամ՝ անձնակազմ հավաքագրելը, և անձնակազմ հավաքելն ամենից շատ դժվար է էքսպատների համար: Մենք որոշել են զբաղեցնել այդ նիշան:

Մեր առաջին հաճախորդները մեր ընկերներն էին, որոնք այստեղ իրենց հարսանեկան գործակալությունն ունեն: Սկզբում մտածում էինք, որ աշխատելու ենք միայն զբոսաշրջային բիզնեսի, հյուրանոցների, ռեստորանների հետ, բայց հետո որոշեցինք. բոլոր էքսպատներին մենք պատրաստ ենք օգնել ցանկացած հաստիքի առումով:

Վրաստան աշխատելու են գալիս Եվրոպայից, Ամերիկայից, Իրանից, Թուրքիայից:

Ընկերությունը գրանցելը շատ հեշտ էր, Վրաստանում ոչ մի մակարդակում բյուրոկրատիա չկա: Եկանք Արդարադատության տուն, մեկ ժամում բոլոր թղթերը պատրաստ էին: Հաջորդ օրն sms եկավ. «Ձեր ընկերությունը գրանցված է»: Դրանից հետո հաշվապահի հետ բառացիորեն մեկ րոպեով հարկային ենք մտել՝ հաշվառման կանգնելու:

Վրաստանում կես տարի ապրելու հիմնական եզրակացությունը. այն, որ վրացիները ռուսերեն գիտեն, մեզ ու նրանց մտածողությամբ մոտ չի դարձնում: Թվում է, թե մենք նույն խմորից ենք, բայց իրականում՝ ոչ:

Ես վերջերս վրացական հեքիաթներ էի կարդում՝ հասկանալու համար, թե վրացիներն ինչով են մեզնից տարբերվում: Մեզ կարելի է բազային առումով հասկանալ՝ շնորհիվ Իվան-հիմարիկի. նա ծուլանում է, ծուլանում է, բայց հարկ եղած պահին մոբիլիզացվում է և անում է՝ ինչ պետք է: Վրացական ազգային կերպարը Նացարկեկիան է, նա շատ հնարամիտ է, երբ պետք է մտածել, թե ինչպես անել, որ ոչինչ չանել:

Մենք այստեղ ամեն օր ինչ-որ քննադատության չենք բախվում, սակայն հստակ կարելի է ասել. Ռուսաստանի հանդեպ բացասաբար տրամադրված վրացիների թիվն աճում է: Դա զգացվում է ազգային տրամադրության մակարդակում: Երբ մենք ֆուտբոլ էինք նայում, ոչ ոք Խորվաթիային այդպես մոլի չէր երկրպագում Ռուսաստանի դեմ խաղում, ինչպես վրացիները: Նույնիսկ, երևի, խորվաթները”:

Դմիտրի Գորդեև. «Ռուսաստանից հետո այստեղ բիզնես անելը հեշտ է. պարզապես աշխատիր»

Դմիտրի Գորդեև, շինարարական ընկերության տեր: Լուսանկարն՝ արխիվից

“Դեկտեմբերին արդեն 7 տարի կլինի, որ Վրաստանում եմ ապրում: Ես պատգամավոր եմ եղել Նովոսիբիրսկում և սեփական շինարարական բիզնեսն ունեի, իմ դեմ քրեական գործ հարուցեցին: Մեղադրանք առաջադրեցին, և ես Վրաստան մեկնեցի: Օդանավակայանում միանգամից ապաստան խնդրեցի: Մինչ խնդրում էի, հայրենիքում ինձ զրկեցին պատգամավորի լիազորություններից: Ես այն կյանքիս վրա էլ ուշադրություն չեմ դարձնում: Ես հասակացա, որ վերջ: Ոչ մի արդարություն Ռուսաստանում չեմ ստանա. ողջ ընտանիքս տեղափոխվեց ինձ մոտ:

Մինչ այդ ես Վրաստանում չէի եղել: Պարզվեց, որ այստեղ ապրելը շատ հարմար է. կենցաղային վեճեր, ինչպես Ռուսաստանում է, չկան, ընդունված չէ միմյանց կյանքը փչացնել: Բոլորը խաղաղ ապրում են, հարմարավետ միջավայր է: Անգամ եթե մեքենայով փակել ես երթևեկությունը, քեզ ոչ մի վատ բան չեն ասի: Վրացի շատ լավ ընկերներ գտանք:

Վրաստանում ես իմ բիզնեսը բացեցի. զբաղվում եմ ցածրահարկ շենքերի շինարարությամբ: Մեկ տարվա մեջ՝ մեկ-երկու փոքր քոթեջ, 100-150 քառակուսի մետր: Գնորդների մոտ հիսուն տոկոսը Ռուսաստանից է: Այստեղ անշարժ գույքի հարկ չկա, շատերն են ձգտում իրենց համար ինչ-որ բան գնել: Ռուսաստանից հետո Վրաստանում շատ հեշտ է բիզնես անել, ուղղակի աշխատիր: Կինս զբոսաշրջային բիզնեսով է զբաղվում, նրա ընկերությունը Վրաստանի գործակալությունների թոփ տասնյակում է: Մեր աղջիկն ազատ խոսում է վրացերեն, հաճախում է Գերմանիայի դեսպանատանը կից դպրոց:

Վրացիները նայում են, թե ինչպիսի մարդ ես, պահվածքիդ: Ոչ մի անգամ չեմ տեսել, որ ազգությունս մատնանշվի: Թեև երբեմն Հաղթանակի օրը ռուսները գալիս են գեորգիևյան ժապավեններով: Վրացիների համար դա անընդունելի է:

Facebook Comments

Կարդալ ավելին JAMnews-ում